Home Column's Column 15

Column 15

Computertechniek.

 

“Toos….. Toosssss…. kom gauw….. er is iets mis met DIE computer!” paniekerig staat Erik onder aan de trap te roepen.

“Mmmm”, denk ik, “iets mis met DIE computer….”

Het zal wel. Ik ken zo langzamerhand DIE man van mij. Hij is handig met hamer en spijker. Voor een draadje trekken draait hij zijn hand ook niet om. Maar werken met een computer? Oh nee, dat is niks voor hem.

Maar ja, hij zal wel moeten. Manlief zit namelijk sinds twee maanden zonder werk. In de bouw is het door de crisis niet erg druk. Aangezien het UWV tegenwoordig alles via internet regelt, heeft Erik een spoedcursus computeren gehad. Van ondergetekende, wel te verstaan. Ik zal dus hier en daar een steekje hebben laten vallen. Het is ook moeilijk om een man, die gewend is met zijn handen te werken, achter een bord vol kleine toetsjes te zetten.   Ik kan me nog herinneren dat hij in één van de eerste weken mij op het werk belde en vroeg hoe hij een brief uit moest printen.  

 

Door de telefoon heb ik hem geadviseerd: “Ga met je muis naar de linkerbovenhoek….”

 

Verder kwam ik niet. Erik vond de opmerking niet erg geslaagd en verbrak de verbinding.

 

 

Het enige wat ik nog hoorde was: tuut tuuut tuuut.  Hij had niet in de gaten dat hij werkelijk met het pijltje naar de linkerbovenhoek moest!  Toen ik later op de dag van het werk thuis kwam, zat hij triomfantelijk op de bank te wachten. Het printen was hem gelukt. (wel met hulp van Lars, dat terzijde)  Nee, de computertechniek is nog niet mijn mannetje zijn favoriete bezigheid. Hij doet zijn best, maar heeft nog veel ruzie met het beeldscherm en de knoppen eronder. Best wel aandoenlijk om hem zo bezig te zien.  

 

Ondertussen  loop ik rustig naar beneden. Mijn hersens draaien op volle toeren: Waar heeft hij op gedrukt?   

In de kamer zit Erik, wanhopig kijkend naar het beeldscherm, zich te verbijten tot ik bij hem ben. Dan barst hij los: “Ik snap er niets van, hoe kan dat nou? Zit ik wat te typen en ineens is het weg! Dat kan toch niet zomaar? Stomme computer, ik ben er helemaal klaar mee…”  

Mijn blik valt op het beeldscherm, met name op de taakbalk onderin. Ik ga met de muis naar een bestandje en klik het aan. Floep, zijn brief staat weer op het scherm.  

“Hoe doe je dat?” verbaasd kijkt Erik mij aan.   

Ik besluit om niks te zeggen en hem lekker zijn eigen gang te laten gaan. Tenslotte leer je alles met vallen en opstaan.  

Tja, en zo leert hij het ook. Iedere week meer. Voor een mailtje draait hij zijn hand niet meer om en een brief typen doet hij feilloos met zijn twee-vinger-systeem. Internet heeft voor hem geen geheimen meer en printen is een appeltje-eitje. Eigenlijk ben ik best wel trots op hem. Hiermee is zijn werkloosheid toch niet helemaal doelloos.

 

 
Column