Home Column's Column 14

Column 14

Ruilmiddag

  

Oh nee, hè, denk ik verschrikt, weer een actie bij de plaatselijke supermarkt. Dit keer gaan we er niet aan mee doen, besluit ik.

 

“Maahaaam, ze krijgen voetbalplaatjes bij de winkel…..”, Lars komt de keuken binnenstormen. Direct geef ik mijn weerwoord: “Ja, jongen ik heb het gezien, maar ik dacht dat we deze keer maar eens niet mee doen met deze actie. Ik ben nog steeds niet bekomen van de gogo’s en dungans.”

 

Teleurgesteld maar begrijpend kijkt hij me aan: “Oké …… dus je gaat ook niet zo’n boek kopen?”

 

“Nee”, zeg ik resoluut. Zo dat is er uit. Het ging makkelijker dan ik dacht. Maar dan begint het aan mij te knagen; is het wel eerlijk dat ik niet mee wil doen? Ja, zeg ik tegen mezelf. Mijn besluit staat vast: dit keer niet!

 Een paar dagen later komt mijn moeder bij ons: “Kijk eens jongens (voor het gemak noemt ze Tara en Cindy ook maar jongens), wat ik voor jullie heb?”

Uit haar tas tovert ze een boek van ‘Stars of Football’ en een handvol plaatjes tevoorschijn. Weg mijn goede voornemen: Het voetbalcircus is begonnen!

 

En zo volgen de weken elkaar op waarin boodschappen gedaan worden en voetbalplaatjes worden gescoord. Ik verdenk de supermarktmeneer er van dat hij stiekem iedereen zit uit te lachen die steeds meer boodschappen doen om zo voldoende voetbalplaatjes te bemachtigen.

 

Tot de bewuste ruilmiddag blijf ik er redelijk nuchter onder. Ik heb Tara en Cindy beloofd dat we naar DE ruilmiddag gaan. Op tijd stappen we op de fiets en gaan naar de winkel …… “Jullie moeten hier niet zijn, maar in de voetbalkantine”, is het welkomstwoord.

 

“Oohhhh …..”, is mijn geweldige commentaar. (Tja, niet op gelet, bovendien kom ik nooit in de voetbalkantine). Dus maar op weg naar de kantine. Daar aangekomen is het een drukte van belang. Vaders, moeders en kinderen staan door elkaar heen te trekken en te roepen: “nummer 39, wie heeft nummer 39? Heeft iemand het logo? Ik zoek alleen nog nummer 7…..”

 

HELLUP! Waar ben ik aan begonnen?

 

Maar voor ik hier verder over na kan denken, staat er een klein jongetje aan mijn jas te trekken: “Hebben jullie plaatjes te ruilen?”

 En zo sta ik binnen no time mee te doen met de rest. Hier haal ik nummer 5 en daar nummer 47. Nu moeten we nog maar drie. Zullen we het boek vol krijgen?

Plotseling rent iedereen naar de bar. Wat blijkt? Er worden nieuwe voetbalplaatjes geopend. Daar moeten wij bij zijn. Tara en Cindy zijn te klein om over de menigte heen te kijken, dus moeders staat tussen de menigte te rommelen om een goed plekje te krijgen. Stiekem kijk ik om heen en zie dat er nog meer moeders zo gek zijn. Waar zijn we nu helemaal mee bezig? Eigenlijk weet ik het wel: We willen onze kinderen gelukkig maken met een boek vol mooie voetbalplaatjes. Maar worden ze er gelukkig van? Als ik rond kijk zie ik alleen maar glunderende kindergezichtjes, dus ja, ze worden er gelukkig van. Dan ga ik er ook maar voor: “Heeft u nummer 37? We hoeven alleen nog 37.”

 De volgende keer doe ik echt niet meer mee!  
 
Column