Home Column's Column 5

Column 5

Afspraken 

Het is zomaar een mooie dag. Ik ben heerlijk met mijn tuinplantjes in de weer en Tara en Cindy zijn lekker buiten aan het spelen. Erik is met Lars op de boerderij (mijn schoonouders hebben een veehouderij). Lars vindt het geweldig om Opa te helpen. En zeg nou zelf, wat is er nu mooier voor een jonge vent om samen met Opa op de trekker het gras te maaien, bult te zetten, koeien voeren of gewoon een rondje te rijden. Ooit heb ik een keer op de trekker gereden met het ophalen van de strobalen. Ziet u me al zitten? Een echte stadse dame op de trekker? Ik heb ze nog gewaarschuwd! Het eerste stuk ging heel goed, maar toen kwam er een  bocht. Deze moest ik rustig indraaien want er zat een grote kar achter de trekker met hierop een aantal stropakken en twee personen om die pakjes te verdelen. Voor mijn gevoel deed ik het met heel veel beleid, maar achter mij hoorde ik behoorlijk wat geschreeuw: “zachter, zachter …. rustig aan …. “terugschakelen! Tja, en vooral van dat laatste raakte ik een beetje in paniek. Want hoe doe je dat? terugschakelen op een trekker. Ik zag allerlei handels en poken, maar welke moest ik nu hebben? En van de honderd (overdrijven is ook een vak) pedalen, moest ik ook nog eentje kiezen. Uiteindelijk is het me wel gelukt, maar ik had er niet zoveel zin meer in. Gelukkig kon ik weer een behoorlijk stuk rechtdoor. Vol nieuwe moed tufte ik verder. De mannen stapelden de stropakken steeds hoger op en ik zag het eind naderen. “Ho, ho, rustig aan!” hoorde ik ineens iemand roepen. Waarom moet ik nu rustig aan doen?, dacht ik, ik rij net zo lekker. Lichtelijk paniekerig werd er nu van achteren geschreeuwd: “STOPPEN! Draai aan het stuur ….. doe wat!” Nog steeds van geen kwaad bewust, besloot ik wat gas terug te nemen (als dat nog kan wanneer je nog geen tien kilometer per uur rijd). Net op tijd, of net niet op tijd, het is maar hoe je het bekijkt, zag ik een gat voor mij opdoemen ….. wie legt die nou daar neer? Ik gooide het stuur om (stoer, hè!?) en wist het grootste gedeelte van de kuil te ontwijken. Voorzichtig keek ik achterom en zag de kar gevaarlijk heen en weer gaan. De mannen moesten zich in sneltreinvaart vastgrijpen en de pakken stro wiegden heen en weer. Als het zo doorging, lag de kar ondersteboven. Behoorlijk gestrest, keek ik weer voor me: wat nu? Snel besloot ik dat ik gewoon rustig door moest rijden en er maar het beste van moest hopen. Soms kan deze kop-in-het-zand-steken-tactiek nog wel eens helpen. Uiteindelijk is alles goed afgelopen. Dit hele avontuur resulteerde wel in het besluit dat ik niet meer op de trekker mag rijden en dat ik ieder jaar het verhaal weer aan moet horen! Maar om even terug te komen op het begin (ik wijk wel eens wat vaker af):  Tara en Cindy zijn dus lekker buiten aan het spelen. Tot het moment dat ze het niet meer eens zijn hoe ze iets moeten doen: RUZIE! Ik zeg één maal dat ze elkaar geen pijn moeten en laat het daar bij. Zo ineens vliegt Tara huilend naar binnen. Stampend en schreeuwend hoor ik haar de trap oplopen. Nog geen tien minuten later gaat Cindy er achteraan. Er wordt met een deur gegooid. Moet ik ze achterna? Zullen ze elkaar de haren uittrekken? Of … Ik hoef niet meer verder na te denken, want ik hoor twee giebelende dametjes de trap afkomen. “Mama”, zegt Cindy, “Sorry, voor ons gedrag.” Ik sta perplex. “Ja”, zegt Tara “en we hebben ook afspraken gemaakt.” “Zo”, zeg ik “en wat voor afspraken?” Inwendig moet ik lachen. “We hebben besloten om geen ruzie meer te maken en we gaan het op Cindy’s manier doen.” “Oké, wat goed van jullie.” Zo gezegd zo gedaan. ’s Avonds als ik beide dametjes naar bed breng begint Tara toch weer even over vanmiddag: “Mam, ik vind dat de afspraken nu niet meer gelden.” Zeer verbaasd vraag ik: “waarom niet?” “Nou gewoon, ik heb geen zin om altijd met Cindy te moeten praten!” 

 
Column