Home Column's Column 4

Column 4

Bootje varen 

We hebben een vriend met een boot. Geen gewone boot, hòòr. Een heuse speedboot. Eentje die de neus in de lucht gooit en met veel lawaai over het water raast. Ik heb niet veel verstand van boten en al helemaal niet van varen, dus je zult mij ook niet snel achter het stuur vinden. (als dat zo heet) Maar ik vind het een mooi bootje. Af en toe mogen we met onze vriend mee. Zo ook een keer in deze zomervakantie. We gaan op weg naar Sneek en hebben een perfecte dag uitgekozen: de zon staat hoog aan de hemel en het is een heerlijk temperatuurtje. Af en toe komt er een wolkje voorbij om even de warmte van de zon wat draaglijker te maken. Het bootje biedt plaats aan zeven personen. Gezien wij met ons vijven zijn en hij alleen, hebben we ruimte zat aan boord. En toch is het niet altijd genoeg…..Voor op de boot zijn twee banken, aan weerszijden langs de punt. Daarachter zit het scherm, raampjes, of hoe je het ook wilt noemen, waarachter het stuur zit. Daar is ook de stoel voor de bestuurder en een stoel voor een passagier. Achterin is een lange bank. En helemaal achterop heb je het zonnedek. Mogelijkheden in overvloed om jezelf goed te installeren en te genieten van de zon en de omgeving. Want dat kan ook op een speedboot; lekker rustig kabbelend door de kleine watertjes die Friesland rijk is. Jammer genoeg is het dan vechten om een plekje op de voorste banken. Als je daar zit kun je lekker van de zon genieten. De wind en de waterdruppeltjes geven een heerlijk gevoel op je huid en je krijgt het gevoel alsof je over het water zweeft. Kortom het beste plekje op de boot. Helaas (niet echt hoor) hebben wij drie kinderen. Eentje heeft er dus pech. Dit wordt dan ook met veel kabaal duidelijk gemaakt. Gezellig! Wanneer iemand op staat, is het direct: opgestaan, plaats vergaan! Ook dit gaat niet ongemerkt voorbij. Nog gezelliger! Afgezien van deze kleine ‘strubbelingen’ hebben we een hele leuke dag op de boot. We gaan ditmaal dwars door Sneek en een paar kleine dorpjes. Sneek heeft een geweldige binnenstad. Mooie panden aan het water en de waterpoort is een lust voor het oog. Ik  kijk mijn ogen uit. De kinderen hebben het na een poosje wel gezien en roepen of het wat harder kan. Want hoe harder hoe beter. Nu mag dit niet in die kleine riviertjes, maar zodra onze vriend zijn kans ziet, geeft hij toch een beetje gas bij. Dan is het natuurlijk echt genieten. Drie gezichtjes beginnen te glunderen en het gegil is niet van de lucht. Het wordt helemaal perfect voor de drie als we op het Sneekermeer zijn, daar is een deel op het water waar je zo hard mag als je kan. Onze vriend zet het gas helemaal open en gooit het stuur om. De boot ligt op één kant en we moeten ons goed vasthouden. De kids schreeuwen van plezier en vragen om nog meer. Zelf zit ik op de achterbank, naar mijn idee het veiligste plekje tijdens zulke acties, en heb af en toe mijn bedenkingen. Natuurlijk vind ik het wat hebben om zo hard over het water te schieten en scherpe bochten te maken, maar aan de andere kant: ik ben wel moeder! Een moeder die toch graag wil dat haar kinderen veilig aan wal terugkeren. Het hoogtepunt van de dag voor de kinderen is als ze zelf achter het stuur mogen. Ze groeien, voelen zich ontzettend groot. De boot gaat op zijn hardst en natuurlijk mag er zoveel aan het stuur gedraaid worden als ze zelf willen. Stoer! En moeders…. Ik denk er maar niet al te veel bij na. Ach ja, overal beren op de weg zien zal wel bij het moederschap horen.

 
Column