Home Column's Column 3

Column 3

Gogo’s go! 

“Maaammaaaa …. Mammaaaa….”, Tara staat opgewonden onder aan de trap te roepen. Snel loop ik de trap af: “wat is er?” “Raad eens mama, we hebben Nederland compleet.” “Geweldig, maar over welk Nederland gaat het?” “Dat snap je toch wel, de gogo’s.” O ja, die hadden we ook nog. Was ik een paar maanden geleden zeer blij dat de gogo-hype over was, heeft dezelfde winkel bedacht dat er met het WK-voetbal een nieuwe hype moet komen. Dus weer aan de gogo’s; dit maal voetbalgogo’s. Ik moet eerlijk bekennen: ze maken er wel wat van. Diegene die dit bedacht heeft is behoorlijk creatief, maar mag wat mij betreft zijn creativiteit voor de komende jaren in de koelkast zetten. Intussen zitten mijn kinderen vol van de voetbalgogo’s. De voetbalmat waarop je ze kan uitstallen raakt al aardig vol. Dubbelen moeten zo snel mogelijk geruild worden, dus die gaan in het speciale gogo-bewaartasje mee naar school en de stickers worden direct in het gogo-album geplakt. U ziet: ik doe net zo gek als mijn kinderen. Ik zorg voor de mat, het tasje, het album en vooral voor de gogo’s door zoveel mogelijk boodschappen bij de bewuste supermarkt te doen. En dat is natuurlijk de truck. Ik ben dus zo’n ouder die hier met open ogen intrapt. Ach leuk, denk ik dan. Maar wat ik vergeet is wat de gogo’s thuis teweeg brengen. Als je namelijk gezegend bent met meer dan één kind, kan het enige problemen veroorzaken. Lars, Tara en Cindy zijn heel positief begonnen: “We doen samen!” Iedere week als er nieuwe gogo’s bij kwamen zaten ze met z’n drieën te kijken wie welke gogo in zijn team krijgt. Lars heeft een team en Tara en Cindy hebben een team. Ik was zeer trots op mijn kinderen, want ze hadden zelf een manier gevonden om met het dilemma ‘te weinig gogo’s’ om te gaan. En warempel, het werkte ook nog (voor een klein poosje). En toen kwamen de zilveren gogo’s. “Mam, moet je nog boodschappen doen?” “Ja, jongen, hoezo?” “Nou, dan kun je deze week bij een uitgave van €. 50,00 een zilveren gogo krijgen.” “Dat is mooi, maar ik weet niet of ik voor zoveel geld boodschappen ga halen.” (Moet de boot toch een beetje afhouden, hè) Tja, en wat doet deze moeder dan: Juist ik zorg dat ik voor €. 100,00 aan boodschappen heb. Kan ik tenminste twee zilveren gogo’s krijgen. Moest ik wel twee keer voor afrekenen, maar dat had ik en het winkelmeisje er wel voor over. Zo, dacht ik, heb ik weer gelukkige kinderen. Totdat de week erna een gouden gogo in beeld kwam. Lichtelijk geïrriteerd liep ik weer met mijn winkelkarretje door de supermarkt en maar tellen tot ik zeker wist dat ik twee gouden gogo’s vergaard had. Inmiddels staat mijn kast vol met was- en schoonmaakmiddelen. De bierkratten staan tot het plafond toe in de garage opgestapeld en de diepvries puilt uit. Erik verklaart mij compleet voor gek, maar ik heb het allemaal voor mijn kinderen over. Wat ik niet goed heb ingeschat zijn de ruzies. (Eigenlijk had ik het kunnen weten) Zo wordt er geruzied over wie welke gogo mag, wie de gogo’s  mag ruilen en wie welke sticker in zijn album krijgt. Kortom genoeg gogo-onderwerpen om met z’n drieën elkaar het leven zuur te maken. Mijn geduld daarin raakt aardig op en zo ben ik dan ook tot een uitbarsting gekomen: “NU IS HET AFGELOPEN! Jullie doen weer normaal of ik gooi alle gogo’s in de vuilnisbak.” Het gevolg was dat drie beteuterde gezichtjes mijn kant opdraaiden en spontaan begonnen te huilen.ALSJEBLIEFT, DACHT IK TOEN: GOGO’S GO!

 
Column