Home Column's Column 2

Column 2

Shoppen. 

We  hebben een bruiloft. Niet gewoon ’s avonds een feestje. Neehee, we zijn voor de hele dag uitgenodigd. Ons hele gezin. Natuurlijk zijn we zeer vereerd en we willen er op die dag dan ook goed uitzien. Dat wordt shoppen!Voor onze meiden had ik snel een leuk setje gevonden. Ik liep er toevallig tegen aan. Het zijn niet van die meiden die graag een jurkje aantrekken, maar tegenwoordig hebben ze daar heel slim iets op gevonden. Je noemt het gewoon een tuniekje. Een heel leuk pofbroekje eronder en klaar. Ik moet alleen voor één meisje nog een legergroen t-shirtje vinden. En dat is niet zo moeilijk (dacht ik…..)Mijzelf had ik vrij vlot voorzien van een leuk jurkje. Ook geen probleem dus.Rest alleen Lars en Erik nog. Op een woensdagmiddag ga ik met de kids op pad. Een volle tas met drinken, snoepjes en koekjes mee, voor het geval ze onrustig worden. We gaan voor Lars een outfit zoeken en voor Cindy nog het legergroene t-shirtje. De kinderen hobbelen in een rijtje achter mij aan. Ik voel me net een ganzenmoeder met haar kroost die gedwee volgt. Angstvallig houd ik het rijtje in de gaten. Ik kijk niet op of om, bekenden zal ik dan ook niet tegenkomen in de stad, want ik zie ze simpelweg niet. “Mam, ik heb honger.” “Ja, meisje.” Winkel in. “Mam, heb je ook een snoepje?” “Ja, meisje.” Winkel uit. “Mam, ik heb geen zin meer.” “Nog even meisje.” Nog een winkel in. “Mam, wanneer gaan we naar huis?” “Nu nog niet, meisje.” Winkel weer uit. Na de zoveelste winkel en nog GEEN t-shirtje, begin ik te twijfelen. De opmerkingen van de verkoopsters dreunen na in mijn hoofd: “Het is de kleur niet voor deze zomer, mevrouw.” Wat nou: niet de kleur…… Legergroene broeken vind ik genoeg, waarom dan geen legergroen t-shirt! Ik besluit dat het op deze manier niets wordt en doe mijn tas open. Voorzichtig  haal ik voor iedereen een koekje en wat drinken eruit. “Daar was ik net aan toe, mama!”Na deze break gaan we weer vrolijk verder. Eerst maar eens voor Lars kijken. We stappen een  leuke zaak in waar ze meestal wel iets van zijn gading hebben. Deze keer loopt het echter anders. Lars vind het shoppen niet meer leuk en gaat languit op de grond liggen: “Ik heb geen zin meer!” Nee hè ….. hij begint nog net niet te schreeuwen.Gauw houd ik hem een leuke broek met poloshirt voor. “Nee, wil ik niet.” Snel pak ik er nog een blouse bij. “Bleeeehhh, vind ik helemaal niks!” “Deze dan?”, vliegensvlug heb ik uit een andere hoek een shirt weggetoverd. “Nee, ook niet.”Ik word een beetje wanhopig. Na nog wat kleren omhoog te hebben gehouden, vlucht ik onder de kritische blik van de verkoopster de winkel uit. Dan maar weer op zoek naar het legergroene t-shirtje. We stappen een winkel (zal geen namen noemen) binnen en mijn blik wordt direct richting een mooi, legergroen t-shirtje getrokken. Exact Cindy haar maat. Hebbes, die is van mij. Een eindje verder in de winkel is de jongensafdeling. “Mam, dit t-shirt vind ik mooi. En dat vest ook”, Lars klinkt weer vrolijk. Het staat hem geweldig. Thuis heeft hij nog een nieuwe broek en samen zijn we het er over eens dat het daar goed bij past. Alles heeft ook nog een leuk prijsje en dat is mooi meegenomen. Helemaal blij en opgelucht keren we huiswaarts.Nu Erik nog! 

 
Column