Home Column's Column 25

Column 25

Going a Gogo!

  

Ze zijn er weer. Ik durf het woord bijna niet op te schrijven…….: de Gogo’s! Groovy Gogo’s deze keer. De schrik van iedere ouder. Ze hebben hun kampementen wederom opgeslagen bij de C1000. De Gogo’s doen er alles aan om in de spotlight te staan en zijn verzot op onze kinderen. Andersom trouwens ook. De Gogo-koorts is in volle gang onder de jeugd. En wat een timing. De kinderen zijn al helemaal hyper van het net weer naar school gaan. Het ritme van school, spelen, sport en op een redelijke naar bed wil er nog niet helemaal in, laat staan dat ze deze Gogo-rage aan kunnen.

 

Het erge is, is dat we er allemaal aan mee doen. Want we willen onze kinderen toch gelukkig zien. Nou, als zo’n klein, plastic, onooglijk poppetje daar voor kan zorgen, dan moet dat maar.

 

De eerste week heb ik nog getracht om geen Gogo’s aan te nemen door een duidelijk ‘NEE’,  toen de kassajuffrouw vroeg of ik Gogo’s bij mijn boodschappen wilde. Helaas had ik twee dametjes mee die direct mijn antwoord corrigeerden, door luidkeels door de winkel te roepen: “JAAAAA!” Mijn missie om dit keer de Gogo’s buiten de deur te houden is dus niet geslaagd. De volgende keer ging ik alleen boodschappen doen, vastbesloten geen extra boodschappen mee te nemen om zoveel mogelijk Gogo’s te kunnen scoren. Het lukte me aardig, maar ik betrapte me er zelf toch op dat ik in mijn hoofd de boodschappen aan het tellen was. Voor hoeveel geld had ik nu? Nee toch, slaat de koorts nu ook toe in mijn lichaam? Bij de kassa legde ik rustig mijn boodschappen op de lopende band. Het kassameisje begon met scannen van de door mijn gedeponeerde artikelen. Gedisciplineerd wierp ik ze stuk voor stuk in mijn karretje. “€. 49,65”, schalde de stem van het meisje. Ze pakte de bon uit de kassa en vroeg of ik zegeltjes en Gogo’s wilde. Zonder mijn antwoord af te wachten zou ze alles zo in mijn hand proppen. Ik wilde echter eerst mijn bonnetje en de zegels opruimen, dus die pakte  ik aan met de bedoeling om direct daaropvolgend de ingepakte plastic gevalletjes aan te nemen. Het ging helaas anders: ze gooide de Gogo’s weer terug in het daarvoor bestemde doosje. Verontwaardigd viel ik uit: “Krijg ik geen Gogo’s?”

 

“U pakte ze niet aan!”, is haar eveneens verontwaardigde repliek. Welgeteld vier Gogo’s kreeg ik alsnog in mijn handen gedrukt. Vliegensvlug gingen er seintjes naar mijn hersenen. Wat voor bedrag had ik? O ja, op een paar centen na vijftig euro. Ik bedacht me niet en zei quasi nonchalant: “Krijg ik maar vier?” “Ja”, was het korte antwoord. “Maar ik had voor bijna vijftig euro?!” Het kassameisje was mij, geloof ik, behoorlijk zat en keek met een dodelijke blik richting mijn gestalte. Ik bleef onschuldig naar de Gogo’s in mijn hand staren. “Hier”, en ze gooide nog één voor mij neer. Denkbeeldig maakte ik een sprongetje. Yes, ik heb één extra. Vlug liep ik naar mijn auto. Ondertussen kon ik een glimlach niet onderdrukken. Waar ben ik mee bezig! Ik doe al net zo erg als al die kinderen bij elkaar. Ja hoor, de Gogo-koorts zit ik ook in mij. Zal ik de enige ouder zijn? Alsjeblieft niet.

 Het is hen weer gelukt. De Gogo’s hebben ons hele gezin in de greep. En vast niet alleen ons gezin. Op het schoolplein zie ik kinderen met handen vol. Klaar om te ruilen en om andere kinderen de loef af te steken. Ik troost me met de gedachte dat iedere ouder deze komende weken nog in het zelfde schuitje zal zitten. Maar, mensen, hou vol. Het is van korte duur. Over enkele weken is het over en belanden de Gogo’s onder in de la. De enige die dan nog lacht is de winkelier: Hij heeft in de afgelopen weken weer goede zaken gedaan.
 
Column