Home Column's Column 24

Column 24

Wespen

  

Iedere zomer zijn ze er weer: WESPEN!

 

Ik vind het irritante, kleine rotbeestjes. Ze zullen wel ergens goed voor zijn, maar ik zie het nut er niet van in. Ze komen en gaan op momenten dat het hen goed dunkt. Zo ook in onze vakantie. In hun zwart/geel gestreepte pyjamapakje terroriseerden ze de hele ontbijttafel. Het broodje jam van Tara werd aangevallen en ze zoemden de hele tijd rond mijn hoofd (misschien moet ik maar wat minder bloemengeur op doen). Op mijn glas gevuld met Jus d’orange werden diverse aanvallen uitgevoerd. Eerlijk gezegd heb ik er een aantal van deze rakkers in laten verdrinken. De beker gevuld met yoghurtdrank rook, denk ik, niet zoet genoeg, want die lieten ze links liggen.

 

Hun gemene achterwerk hebben ze altijd paraat, klaar om in de aanval te gaan en hun zo pijnlijke steken uit te delen. Gek word ik van ze. De meesten van jullie zullen wel zeggen: laat ze toch lekker vliegen, blijf rustig zitten dan doen ze je niks. Erik is het hier roerig mee eens. Nou….. ik ben daar niet helemaal van overtuigd. Tijdens één van de fietscross-wedstrijden van onze kinderen stond ik rustig met iemand te praten toen er een dergelijk beestje in mijn hals ging zitten. Nietsvermoedend voerde ik mijn conversatie, tot ik een felle steek vlak bij mijn schouder voelde. Instinctief greep ik naar de pijnlijke plek en zag onmiddellijk zo’n wespenbeest wegvliegen. Verbaasd ondernam ik een poging om net te doen alsof er niets aan de hand was. Dit strandde echter in een hyperventilerend tafereel. Ik had het gevoel alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Wanhopig keek ik om me heen, zoekend naar steun, om daarna in elkaar te zakken. Ik kwam weer bij mijn positieven in het EHBO-hok, terwijl iemand druk aan mijn schouder zat te zuigen. Verontschuldigend liet ze haar blik op mij rusten, maar ik vergaf het haar direct, wetende dat het gif er toch uit moest. Dat zo één klein beestje een zo groot iemand onderuit kan halen. Op dat moment voelde ik mij zeer klungelig. Ach ja, iemand moet de EHBO toch bezig houden!

 Cindy heeft ook een ervaring met eenzelfde agressief beestje gehad. Ze was nog maar tweeënhalf jaar oud, toen de wesp haar voorhoofd aanzag voor een bedreigend iets. Het beest bedacht zich niet en zette zijn angel met ferme druk in het gezicht van Cindy. Meteen ontwikkelde zich een groot ei bovenaan het gezicht van mijn mooie meisje. Schreeuwend en brullend heeft Erik haar meegenomen op de fiets, in een poging om haar te kunnen kalmeren. Deze ervaring heeft heel veel indruk op haar gemaakt, want iedere zomer moeten we het verhaal een aantal keren aanhoren: “Mam, Pap?...... weten jullie nog…..?

Nee, deze geel/zwart gestreepte onderkruipsels zijn niet mijn vrienden. Ik heb één geluk: ze zijn niet het gehele jaar door aanwezig.

 U begrijpt, die rottige beestjes in hun boevenpakjes zijn bij mij niet welkom! 
 
Column