Home Column's Column 21

Column 21

Valentinoooooo

  

De TT. Een geweldig, jaarlijks terugkerend, motorevent. En zo dicht bij ons in de buurt. Daar moet je dan toch naar toe. Lars dacht daar net zo over. Maar helaas voor hem, we hadden geen kaarten. Tot de woensdagavond voor de TT de telefoon ging: Een lief persoon aan de andere kant van de lijn vertelde mij dat ze een Vipkaart voor de training van vrijdag voor ons had. En zo gaan Lars en ondergetekende op vrijdagmiddag naar de TT-baan.

 

We vinden het allemaal heel spannend, want we mogen ook het middenterrein op en bovenop de vipboxen kijken we naar de kwalificatietraining van de 125 cc en de GP. We zien Jasper Iwema voor onze neus onderuit gaan. We zien alle grote namen van de MotoGP voor onze neus langskomen. Tjonge, wat een lawaai produceren die machines. Mijn trommelvliezen hebben het zwaar te verduren. Na die zware klasse wil Lars verder kijken. Bij de verkooptent van zijn idool Valentino Rossi kopen we een schitterend vest. Zijn grootste wens is om hem vandaag tegen te komen. Het paddock-terrein is echter alleen bereikbaar met een speciaal pasje en die hebben wij natuurlijk niet in ons bezit. Ik heb een beetje met Lars te doen; de hele tijd zit hij om zich heen te kijken of hij misschien een glimp van…..

 

De toiletjuffrouw ziet het ook aan hem en vraagt wat er is. Wie niet waagt, wie niet wint, denk ik. En zo vertel ik dat hij zo graag Valentino Rossi zou willen zien. “Och arme, tja, daar kom je niet zomaar binnen!” Nee, daar waren wij ook al achter. Maar de toiletjuffrouw laat het er niet bij zitten: “Wacht maar even.” Ze komt terug met een meneer die ons naar het kantoor van de beveiliging brengt. “Vanaf hier moet je het verder zelf doen. Vraag maar naar Jan.”, geeft hij aan. Ja, ja, vraag maar naar Jan! Ze zien me al aankomen. Toch pak ik al mijn moed bij elkaar en klop op de deur. Die gaat meteen open. “Ik zoek meneer Jan?”

 

“Jaaahaan, een mevrouw voor jou aan de deur.” Nou in ieder geval is meneer Jan er wel!

 

Maar de goede man kan mij niet verder helpen. Verslagen staan we in de deuropening.

 Plots gaat bij Jan een licht op: “Ik heb nog een extra pasje liggen, dan kunnen jullie daar, samen met één van onze beveiligers, mee op het paddockterrein….  maar dat wil niet zeggen dat je Rossi tegenkomt, hoor.” Nee, maar we zijn wel een stapje dichterbij. De beveiliger loodst ons door de poorten en vertelt het nodige over het paddock-terrein. We lopen langs de campers van de coureurs, de één nog groter dan de ander. En langs de vrachtwagens, waar de motoren in vervoerd worden. Zo komen we ook bij de vrachtwagen van Rossi. De monteurs lopen druk heen en weer. Zou hij aanwezig zijn? Ik trek mijn stoute schoenen aan en roep een monteur. Direct komt hij aanlopen en kijkt naar Lars. “Aahh, he’s not here. Maybe in one hour.” Nee toch, nog een uur wachten en hopen dat hij dan komt? Doen we dat? Natuurlijk! Het eerste half uur kruipt voorbij. Maar dan wenkt dezelfde monteur ons: “Come, come.” Hij opent de deur van de pitbox en voor we het weten staan we naar de motoren van Rossi en Haiden te kijken. Monteurs zijn druk in de weer om ze in goede vorm te krijgen voor de echte race. We kijken onze ogen uit. Als we weer buiten komen is de rest van het publiek zeer jaloers op ons. En dan is er commotie. HIJ is er! “Valentino….. Valentinoooooo…” Hij kijkt om en loopt recht op Lars af, zegt hallo, slaat een arm om hem heen en lacht breeduit. Geweldig! Vlug maak ik een foto. Een hand en weg is hij weer. Maar, we hebben nog geen handtekening. Snel gris ik Lars zijn oude Rossi-shirt en een stift uit de tas. Nog een keer wachten. Na een kwartiertje worden we beloond. Rossi komt naar buiten. “Valentino, autograph please?” Hij bedenkt zich niet en pakt Lars zijn stift en zet een stevige krabbel op het T-shirt. Wat een heerlijke man. Hij moest eens weten hoe blij hij mijn zoon maakt. Ik heb in geen tijden Lars zijn ogen zo zien flonkeren. En moeders? Die is in de zevende hemel.
 
Column